Generalnie matryce fotopolimerowe można wytwarzać na kilka sposobów, w tym SLA lub wytwarzanie stałego pola fal ultradźwiękowych. Metody te mogą poprawić przewodność elektryczną i elastyczność materiałów poprzez dodanie nanomateriałów do fotopolimeru. Jednak jedną wadą jest to, że ograniczają elastyczność materiałów kompozytowych. 

Fotopolimerowe matryce mają doskonałe właściwości mechaniczne

matryca fotopolimerowaZasadniczo fotopolimeryzacja to najszybszy i najłatwiejszy sposób na przekształcenie ciekłych monomerów w materiały polimerowe. Dzięki osadzaniu nanocząstek metalu w matrycy polimerowej materiały te mogą być wykorzystywane do różnych zastosowań, w tym do elastycznej elektroniki. Kolejną zaletą tych materiałów jest ich łatwość obróbki i dostępność. W tej pracy zsyntetyzowałam nanocząstki miedzi i srebra w żywicy akrylowej oraz oceniłam ich jakość i wielkość za pomocą różnych parametrów, takich jak stosunek monomer/sól oraz czas naświetlania. Materiały kompozytowe, jakie zawiera matryca fotopolimerowa mogą mieć doskonałe właściwości mechaniczne i funkcjonalne. Jednak ich elastyczność jest ograniczona ilością zawartych w nich cząstek wypełniacza. W tym badaniu pokazujemy, że ogniskowanie akustyczne może kontrolować rozmieszczenie cząstek przewodzących w matrycach fotopolimerowych. Proces ten formuje cząstki wypełniacza w wysoce wydajne sieci perkolacyjne. W przeciwieństwie do konwencjonalnych kompozytów z rozproszonymi włóknami, te wzorzyste materiały osiągają do 48% przewodności luzem srebra.

Jedną z metod zwiększania skutecznej wrażliwości na ekspozycję matryc fotopolimeryzowanych jest promieniowanie przed ekspozycją. Metoda ta polega na wstępnej ekspozycji matrycy fotopolimerowej na promieniowanie aktyniczne o niskich fluencjach. Ta procedura pozwala na zwiększenie szybkości naświetlania przy zachowaniu jakości obrazu. To również znacznie zmniejsza ilość energii wejściowej.